Najprostszy i najlepszy obiad z bakłażanów

Ciężko opisać stan umysłu po zakończonych właśnie, pięknych wakacjach. W głowie nadal szumi morze a ja próbuję przyzwyczaić się do codzienności wspominając fale, góry i wyśmienite jedzenie.

Grecy robią najlepszego na świecie bakłażana! Obojętnie, czy są to grillowane talarki, czy połówki zapieczone z oliwą, czosnkiem i pietruszką, czy też bakłażan w towarzystwie sosu pomidorowego: danie zawsze jest wyśmienite.

Ocierając ostatnie łzy po skończonym urlopie, ugotowałam coś, co choć w minimalnym stopniu przypominało mi pyszności greckich tawern. Danie proste, nie wymagające dużego nakładu pracy, choć gotujące się dosyć długo – bo nie ma nic gorszego, niż twardy bakłażan.

Składniki na 4 porcje:
1 średnia cebula
1 bakłażan
1 czerwona papryka
3 ząbki czosnku
2 puszki pomodorów (lub około 6 świeżych)
2 łyżki koncentratu pomidorowego
1 łyżeczka ostrej papryki
4 liście laurowe
2 łyżki octu winnego
oliwa
sól
Dorzuciłam również garść fasolki szapragowej – miałam w domu, ale nie jest to konieczny składnik tego dania.

  1. Cebulę kroimy w piórka, bakłażana w talarki a paprykę w paski.
  2. Kawałki bakłażana posypujemy solą i odstawiamy na około 30 minut.
  3. Na rozgrzaną pateknie wrzucamy oliwę i cebulę. Podsmażamy kilka minut, aż cebula się zarumieni.
  4. W czasie, kiedy smaży się cebula, odsączamy bakłażana z nadmiaru wody, która powstała po zasoleniu. Talarki odcedzonego bakłażana kroimy w ćwiartki i wrzucamy na patelnię z cabulą. Podsmażamy kolejne kilka minut na średnim ogniu.
  5. Dodajemy paprykę, czosnek, przyprawy, pomidory i koncentrat. Gotujemy na wolnym ogniu około godziny.
  6. Po 1/2 godziny gotowania, dodajemy fasolkę szparagową.
  7. Podajemy z ryżem lub z chlebem.

6tag_120618-104829

Taki mój ratatuj :)

Obsesyjnie zbieram przepisy z gazet. Mam tych papierzysk już z 5 kg i co jakiś czas staram się je przeglądać i ugotować, bądź też wyrzucić. Większość z gazetowych przepisów do niczego się nie nadaje, ale zdarzają się prawdziwe perełki lub inspiracje, z których warto skorzystać. Dzisiaj inspiracja gazetowym ratatujem, do którego dodałam dynię bo była przepiękna, więc kupiłam. Wyszło, przyznam nieskromnie, bardzo, bardzo dobrze 🙂

Składniki na 4 duże porcje:
1 mała dynia hokkaido
1 mała cukinia
2 małe czerwone cebule
2 czerwone papryki
5 ząbków czosnku
1 płaska łyżeczka soli
1 duuuża łyżeczka pieprzu 🙂
1 płaska łyżka cukru
1 łyżeczka bazylii
1 łyżeczka oregano
10  małych pomidorów (użyłam odmiany lima, jeśli ktoś używa większych pomidorów to powinno wystarczyć 6-7 sztuk)
3 łyżki oliwy

  1.  Piekarnik nagrzewamy do temperatury 200 stopni.
  2. Paprykę kroimy w ćwiartki, hokkaido w około 2 cm kostkę, cukinię w półtalarki, cebulę w piórka. 
  3. Pomidory przelewamy wrzątkiem i zdejmujemy z nich skórkę, po czym kroimy niedbale na kawałki jakie nam wyjdą.
  4. Na blachę wykładamy paprykę i pieczemy około 30 minut. po tym czasie wyciągamy paprykę, odstawiamy chwilę do przestygnięcia (najlepiej owiniętą w folię), po czym zdejmujemy z niej skórkę.
  5. W międzyczasie cukinię, dynię i cebulę mieszamy z oliwą i przyprawami i wstawiamy do piekarnika na około 15 minut. Po tym czasie dodajemy obraną ze skórki paprykę, rozgnieciony czosnek oraz pokrojone pomidory.
  6. Całość wstawiamy do piekarnika jeszcze na około 30 minut. Mniej więcej w połowie pieczenia dobrze jest przemieszać warzywa.
  7. Najlepiej smakuje ze świeżym chlebem 🙂

Zupa-krem z białej fasoli

Dawno, dawno temu, miałam ugotować fasolkę po bretońsku. Za oknem śnieg i mróz, do wypłaty zostało parę dni, konieczne było więc natychmiastowe podjęcie działań rozgrzewająco-oszczędnościowych. Fasolka idealnie wpisała się w ten plan. W sobotę rano wstałam z uśmiechem na twarzy, zamoczyłam pół kilo “jasia”, który wieczorem miałam zamiar ugotować i zrobić kilkudniowy zapas pożywnego dania. Ból zęba pokrzyżował wszystkie plany…

Gar fasoli ugotowany a złamany ząb nie pozwala na przyjęcie jakiegokolwiek pokarmu wymagającego żucia. Co robić? Jedynym wyjściem było szybkie wynalezienie zupy-kremu, którą można bez konieczności poruszania ustami “wessać” do przewodu pokarmowego. Ostrożnie zaczęłam od małej porcji na spróbowanie czy gra jest warta świeczki, ale po zjedzeniu dwóch miseczek mogę bez obaw miksować resztę.

Składniki (na 2 średnie miseczki):
2 szklanki ugotowanej fasoli “jaś” (lub z puszki)
1 szklanka wody, w której gotowała się fasola (lub po prostu wody jeśli wywar wypiliśmy, wylaliśmy lub zdarzył się wypadek)
1 szklanka wody
suszone pomidory razem z zalewą z oliwy (na taką porcję fasoli dodałam 6 kawałków pomidora i dwie łyżki oliwy z zalewy)
1/2 łyżeczki słodkiej papryki
1/3 łyżeczki ostrej papryki
1/2 łyżeczki tymianku
szczypta soli (jeśli potrzebna: suszone pomidory zwykle są już wystarczająco słone)
1/2 łyżeczki pieprzu ziołowego

  1. Wszystkie składniki wrzucamy do garnka i zagotowujemy. Gotujemy około 5 minut.
  2. Całość miksujemy po zagotowaniu.
  3. Jeśli to konieczne, doprawiamy do smaku. Jeśli ząb nie boli – podajemy z grzankami 🙂

zupa krem z fasoli jaś

Tofucznica

Tofucznica to bardzo proste i pyszne danie, które stało się najpopularniejszym wegańskim substytutem jajecznicy. Oczywiście, smak nie jest identyczny, choć moim zdaniem dużo ciekawszy niż smak tradycyjnej jajecznicy 😉

Tofucznicę można (podobnie jak jajecznicę), przygotowywać na wiele różnych sposobów i z wieloma różnymi dodatkami. Popularna jest wersja z samym szczypiorkiem, cebulką i pieczarkami czy też tofucznica na pomidorach. Poniższa propozycja to moja ulubiona: z cebulą, pieczarkami i papryką. Zachęcam gorąco do zakupienia i używania czarnej soli kala namak, która sprawia, że tofucznica “daje jajami” i dużo bardziej przypomina tradycyjną wersję tej potrawy. Można ją kupić w sklepach ze zdrową żywnością lub w wielu sklepach internetowych. Osobiście często robię tofucznicę bez czarnej soli, ponieważ nigdy nie byłam wielką fanką jajecznicy. Też jest bardzo dobra.

Składniki na 2 porcje:
1 paczka tofu (180 g)
4 pieczarki
1/2 czerwonej papryki
1 mała cebula
1 łyżeczka kurkumy
1 łyżka sosu sojowego
szczypta soli UWAGA: zwykle do tofucznicy używa się czarnej soli kala namak, która nadaje potrawie specyficznego, lekko jajecznego posmaku. Można jednak również użyć zwykłej.
szczypta pieprzu
1 łyżka oleju

  1. Cebulę, pieczarki i paprykę kroimy w kosteczkę.
  2. Pokrojone warzywa wrzucamy na rozgrzaną patelnie z olejem. Dodajemy 1/3 szklanki wody, delikatnie solimy i smażymy około 5 minut.
  3. Na patelnię z warzywami kruszymy tofu.
  4. Dodajemy sos sojowy, kurkumę, sól i pieprz. Smażymy jeszcze około 2 minut, cały czas mieszając.

Najprostsza sałatka z przepysznym sosem musztardowym

Nie do końca wiem dlaczego, ale trzymają się mnie ostatnio sałatkowe tematy. Może dlatego, że kupuję na targach zapas pomidorów i papryk, które o tej porze roku są tak pyszne na surowo, że trochę szkoda je przerabiać. Sałatka jest też kołem ratunkowym, kiedy nie ugotuję nic na obiad do pracy: wystarczy złapać w sklepie gotową mieszankę sałat, fasolę i jakieś warzywo i w 10 minut można przygotować sobie posiłek. Coraz częściej robię też szybką sałatkę w weekendy, kiedy o 11 wracam z siłowni lub biegania i muszę coś zjeść jak najszybciej i jak najzdrowiej.

Tyle pięknego teoretycznego wstępu. W praktyce zwykle na śniadanie po treningu wcinam pizzę lub bułkę z gotowym biedronkowym hummusem. Lub ciastki. I kawę. A robiąc sałatkę wyzywam sama siebie pod obsmarkanym od cebuli nosem i zastanawiam się, czy mi przypadkiem na starość trochę nie odbiło?
Ale ale, ta sałatka NAPRAWDĘ jest dobra! Serio! Robotę robi sos musztardowy, zrobiony ze składników, które ma w domu każdy a jego zmieszanie zajmuje dosłownie minutę. Gotowym sosem można polać w zasadzie dowolne warzywa.
 
Składniki na 4 porcje:
1/2 opakowania gotowej mieszanki sałat
3 pomidory
1 mały ogórek
1 mała papryka czerwona
1/2 puszki fasoli
1 czerwona cebula
oliwki (około 25 ;))
Sos:
2 łyżki musztardy
1 płaska łyżka octu winnego lub  soku z cytryny
4 łyżki wody
szczypta soli
oliwa lub inny ulubiony olej (używałam z lnianym i konopnym)
  1. Pomidory, ogórka i paprykę kroimy na kawałki, cebulę drobno siekamy.
  2. Pokrojone warzywa mieszamy z sałatą, odsączoną fasolą i oliwkami.
  3. Dodajemy sos, mieszamy i ostawiamy na kilka minut.
Sos:
  1. Do małej miseczki wrzucamy musztardę, wodę, ocet i sól, mieszamy.
  2. Powoli dodajemy oliwę, cały czas energicznie mieszając, żeby sos się nie rozwarstwił. Wlewamy tyle oliwy, ile lubimy. U mnie zwykle jest to około 1/4 szklanki (lubię dużo).

sałatka z sosem musztardowym

Domowy ketchup z papryki

Przetwory, które miały u mnie przetrwać do zimy, znikają tak szybko, że nie nadążam z ich robieniem. Z kilkunastu słoików ogórków chili zostały mi dwa a jutro kolejną już sobotę spędzę z blenderem robiąc wyśmienity ketchup z papryki. Bo z poprzednich dwóch porcji został maleńki słoiczek. To nie jest narzekanie, to radość, że moje przetwory cieszą się wśród krewnych i znajomych ogromną popularnością. Sława już jest, teraz pozostaje mi czekać na bogactwo 🙂

Ketchup z papryki to odlotowy wynalazek, który poznałam  – no oczywiście – na wegetariańskim zlocie. Przepis nieco zmodyfikowałam i sądzę, że można próbować z inną kombinacją przypraw. Dla mnie idealna jest poniższa wersja.


Składniki:
3 kg papryki (w wersji na ostro: 2,5 kg słodkiej papryki i 0,5 kg ostrych papryczek)
1 kwaśne jabłko
1 cebula
1,5 szklanki oleju
2 szklanki cukru (lub 1 szklanka fruktozy)
3 łyżki soli
6 liści laurowych
6 ziarenek ziela angielskiego
3 łyżki suszonej bazylii
1 łyżeczka pieprzu
1 łyżeczka pieprzu ziołowego
1 łyżka oregano


Do dodania po 40 minutach:
3 przeciśnięte przez praskę ząbki czosnku
570 ml koncentratu pomidorowego
1/2 szklanki octu

  1. Oczyszczone z gniazd nasiennych papryki, obrane jabłko oraz cebulę miksujemy na gładką masę.
  2. Dodajemy olej, cukier (ja użyłam fruktozy) sól i przyprawy i gotujemy na średnim ogniu około 40 minut.
  3. Po 40 minutach dodajemy czosnek, koncentrat pomidorowy i ocet i gotujemy kolejne 10 minut.
  4. Gorący ketchup wylewamy do wyparzonych słoiczków i odwracamy do góry dnem.

Chili z fasolą, komosą i nachosami

Niby nic nowego: fasolowe chili w towarzystwie chrupiących nachosów. Fasola, kukurydza, quinoa, dobre pomidory… Banał, którym codziennie zajada się cały świat. A jednak spośród bogatej oferty w londyńskich food truckach wybrałam właśnie to danie, które jadłam już milion razy. Czasami trzeba na chwilę wyjechać, żeby odkryć coś na nowo. Najlepiej w miłym towarzystwie 🙂

Choć weganom żyć w Polsce coraz łatwiej, podróże w inne części Europy pokazują, że jest jeszcze wiele do zrobienia. Niemal każdy z food trucków oferował wegańską opcję swoich dań. To nie tylko ułatwienie dla nas, ale również zysk dla firm, które biorą pod uwagę w swojej ofercie również “jedzących inaczej”. Bo jest nas coraz więcej 🙂 Z Londynu wróciłam więc najedzona, zadowolona i zakochana. W mieście oczywiście 😉

Składniki na 4 porcje:
2 papryki
1 papryczka piri-piri (ja daję 1/2 habanero, baaaardzo ostrą, ale to wersja dla absolutnych twardzieli)
2 średnie cebule
3 ząbki czosnku
1/2 puszki czarnej fasoli
1/2 puszki kukurydzy
1/2 szklanki kaszy quinoa
2 łodygi selera naciowego
8 ładnych pomidorów, lub 2 puszki pomidorów
olej (można użyć oliwy)
Nachosy: można kupić wegańskie lub zrobić samemu

Przyprawy:
1 łyżeczka słodkiej papryki
1 łyżeczka oregano
1/2 łyżeczki mielonego kuminu
1/2 łyżeczki kolendry
1 płaska łyżka cukru
1 łyżka płatków suszonych pomidorów
1 płaska łyżka wędzonej papryki
1 łyżka octu winnego
1 płaska łyżeczka soli


UWAGA: Podane przyprawy to tylko propozycja, która mi najbardziej odpowiada. Można użyć po prostu 2 solidnych łyżek gotowej mieszanki przypraw do dań meksykańskich (ograniczamy wtedy dodawanie soli, bo jest ona elementem mieszanki). Robiąc to danie jakiś czas temu użyłam mieszanki przypraw toskańskich oraz pieprzu ziołowego, to również sprawdziło się całkiem nieźle.

  1. Nastawiamy piekarnik na 200 stopni.
  2. Pomidory zalewamy wrzątkiem na kilka sekund i obieramy ze skórki.
  3. Quinoę gotujemy zgodnie z instrukcją na opakowaniu: po jej ugotowaniu powinniśmy mieć jej około pół szklanki.
  4. Papryki rozkrawamy, usuwamy gniazda nasienne i wkładamy do piekarnika nagrzanego do 200 stopni na około 20 minut. UWAGA: w wersji dla leniwych 😉 możemy pominąć pieczenie papryki, posiekać ją w kostkę i wrzucić na patelnię w punkcie 7 🙂 I danie również będzie bardzo dobre. ALE! Jeśli raz spróbujecie pieczonej papryki, to zrozumiecie, że to ogromna różnica.
  5. Cebulę siekamy w kostkę. Siekamy również seler naciowy i czosnek.
  6. Na rozgrzaną patelnię z 2 łyżkami oleju wrzucamy cebulę. 
  7. Po około 3 minutach dodajemy czosnek i seler naciowy. Smażymy razem jeszcze około minuty. 
  8. Dodajemy pomidory, przyprawy i dusimy wszystko około pół godziny na średnim ogniu. 
  9. Wyjmujemy z pieca papryki i zawijamy je w folię aluminiową na około 15 minut. Po 15 minutach z papryk zdejmujemy skórkę i siekamy w drobną kostkę. Dodajemy do pomidorów.
  10. Do pomidorów dodajemy fasolę, kukurydzę i quinoę. Doprawiamy, jeśli jest taka potrzeba. 
  11. Trzymamy na średnim ogniu jeszcze około 15 minut. UWAGA: całe danie “stoi na piecu” rzeczywiście dosyć długo, ale to ważne, jeśli chcemy odparować odpowiednią ilość wody z pomidorów i uzyskać odpowiedni smak i konsystencję dania. Możecie gotować je krócej, ale – wierzcie lub nie – to nie będzie to samo.
  12. Nagrzewamy piekarnik do 180 stopni.
  13. Na blachę wykładamy nachosy i wkładamy do piekarnika na około 4 minuty. Wystarczy, że lekko się podgrzeją.
  14. Wykładamy nachosy na talerz i zalewamy je gotowym fasolowym chili.

Jednogarnkowa, szybka i prosta potrawka z warzyw :)

Bardzo lubię wizyty u innych wegów. Zabawią rozmową o fachowym połykaniu i niebanalnej grze wstępnej ;), stukną się kuflem, ograją w planszówce a i świetnie nakarmią. Danie, którym przemili twórcy bloga Połykaj z Surri ugościli wykończoną i wygłodniałą po całym dniu pracy koleżankę, było zrobione według przepisu z puszki: Afrykańskie spaghetti. Było pysznie 🙂

Było tak pysznie, że sama postanowiłam ugotować coś podobnego.  Ale nie byłabym sobą, gdybym wykonanego przeze mnie dania nieco nie zmodyfikowała. Moje spaghetti to przede wszystkim nie spaghetti, ale sycąca i prosta w przygotowaniu jednogarnkowa potrawa. No i rozgrzewająco-pikantna, bo zima niestety znowu wróciła do Krakowa… Jeśli ktoś nie lubi ostrych dań, można jednak pominąć papryczkę piri-piri.

Składniki na 4 porcje:

4 średnie ziemniaki

cukinia

2 małe marchewki

2 średnie cebule

3 ząbki czosnku

1 papryka

puszka pomidorów

2 płaskie łyżki przecieru pomidorowego

2 papryczki piri-piri (można zastąpić płaską łyżeczką chili/pieprzu kajeńskiego)

łyżeczka posiekanego świeżego imbiru (niekoniecznie)

łyżeczka słodkiej papryki

1/2 łyżeczki suszonego oregano

1/2 łyżeczki suszonej bazylii

szczypta soli

olej

Jedną z rzeczy, które zniechęcają większość osób do ugotowania dania, jest długaśna lista składników. Ja też bardzo tego nie lubię, dlatego na blogu staram się prezentować dania z raczej prostym składem. Tutaj jednak, choć lista wydaje się długa, to składa się z produktów które dostać można w każdym sklepie, a często w każdym domu. Z powodzeniem można zastąpić trudne do zdobycia papryczki piri-piri sproszkowaną papryką chili czy też pieprzem kajeńskim. Możemy pominąć imbir. Nie będziemy więc zmuszeni do biegania po mieście w poszukiwaniu wyszukanych składników.

  1. Ziemniaki obieramy i kroimy w kostkę mniej więcej 1,5 cm. W niezbyt drobną kostkę siekamy również cebulę, marchewkę, paprykę, cukinię, czosnek, piri-piri, imbir.
  2. Na dno dużego garnka wlewamy solidną porcję oleju: całe dno powinno być pokryte na około 3 milimetry. Podgrzewamy olej.
  3. Trzymamy garnek na niedużym ogniu, wrzucamy cebulę.
  4. Jak już cebula się zeszkli, wrzucamy do garnka pozostałe warzywa, prócz pomidorów, cukinii i przecieru, wsypujemy około pół łyżeczki soli. 
  5. Przykrywamy garnek pokrywką i dusimy około 10 minut, co jakiś czas energicznie mieszając.
  6. Wrzucamy pokrojoną cukinię, pomidory, przecier pomidorowy oraz suche przyprawy. Wszystko razem dusimy na małym ogniu pod przykryciem, mieszając dosyć często. Na czas przeczytania 3 rozdziałów książki, którą gorąco polecam 🙂 (około 37 minut)

Spaghetti a’la bolognese z tofu

Za każdym razem, kiedy jem przy niewegańskich znajomych coś zawierającego mikroilości soi, wysłuchuję wykładu o estrogenach, GMO, że rosną cycki (niestety nie ;(), będę bezpłodna i wyrosną mi wąsy. A jednocześnie wypadną włosy. 

Nie będę przytaczać badań wykazujących pozytywny wpływ produktów sojowych na zdrowie, bredzić o Japończykach, którzy soję jedzą codziennie a są jednym z najzdrowszych narodów świata. To nie jest blog o dietetyce.

Swoją drogą, nie wiem skąd pogląd, że odżywianie wegetariańskie oparte jest głównie na produktach sojowych. Osobiście nigdy nie jadłam legendarnych kiełków sojowych, tekturowe kotlety sojowe kupuję może raz na dwa lata jak najdzie mnie ochota. Mleka w ogóle nie trzeba pić. Ani krowiego ani żadnego innego. Do picia jest woda. I kawa. Ani wegetarianin ani nawet weganin nie musi jeść produktów sojowych W OGÓLE!

No ale jak już rzucą w biedronce tofu w promocji, to żal nie wykorzystać. A że najlepszym produktem na świecie jest makaron, to jedną z promocyjnych kostek (a następnie drugą i trzecią), wykorzystałam do zrobienia sosu a’la bolognese. 

Składniki 4-5 porcji:
makaron – około 100g na każdą z porcji
1 średnia cebula
2 średnie marchewki lub 1 duża
1 papryka
2 ząbki czosnku
1 opakowanie tofu (180 g)
2 puszki pomidorów
3 łyżki oliwy
sól

Przyprawy:
1 łyżeczka bazylii
1 łyżeczka oregano
2 łyżki sosu sojowego
1 łyżka cukru
1/2 łyżeczki chili w proszku
1 łyżeczka wędzonej papryki

  1. Cebulę, paprykę i marchewkę siekamy w kostkę. Czosnek miażdżymy. Tofu rozkruszamy palcami.
  2. Na rozgrzaną na patelni oliwę wrzucamy cebulę, paprykę i marchewkę. Dodajemy szczyptę soli i smażymy kilka minut aż cebula się zeszkli.
  3. Dodajemy pokruszone tofu oraz przyprawy, smażymy kolejne kilka minut.
  4. Dodajemy pomidory i dusimy całość pod przykryciem około 40 minut, co jakiś czas mieszając. Następnie zdejmujemy pokrywkę i gotujemy jeszcze około 30 minut.

Moja pierwsza zapiekanka

Miałam zaledwie 12 lat, kiedy pewnego dnia uroczyście oświadczyłam rodzicom, iż ja więcej mięsa jeść nie będę. To była połowa lat 90. Nie było Internetu, książki kucharskie rozczulały się nad upieczeniem kaczki na 100 różnych sposobów, a dla wegetarian? Surówka, kotlet z sera i ziemniaki. Mama podstępnie próbowała sprowadzić mnie na jedyną słuszną drogę gotując wyłącznie dania, które uwielbiałam najbardziej: gołąbki z mięsem, krokieciki, pieczony kurczak… Jej biała flaga pojawiła się szybko. Po latach muszę to w końcu przyznać – nie byłam łatwym dzieckiem.

Początki mojego wegetarianizmu chyba nie były dla mojej mamy sielanką. Choć bardzo się starała i gotowała świetnie na pewno czuła, że nie jedząc mięsa powinnam jednak jakoś inaczej wzbogacać swój jadłospis. Niemałym wybawieniem stał się boom na “kursy absolutnie kurde wszystkiego”, które zaczęly się pojawiać akurat wtedy w kioskach ruchu. Co tydzień pojawiały się nowe zeszyty do nauki angielskiego, ogrodnictwa, zjawisk paranormalnych, osiągnięć wielkich malarzy, a także kurs gotowania! “Kolekcja dobrej kuchni” stała się moją (i mamy) pierwszą inspiracją, w której co tydzień szukałam nowych przepisów na dania wegetariańskie, a te, które zawierałay mięso – przerabiałam na wersję wege.

Zaczęłam gotować razem z mamą, która chętnie korzystała z nowych pomysłów dostarczanych przez rewolucyjną wtedy kioskową serię.

Kilka lat później (a może kilkanaście???) odkryłam Puszkę. Do dziś mam w segregatorze pierwsze przepisy, które wydrukowałam z tej nawiększej dziś internetowej książki kucharskiej. Pasztety ze strączkowców, kotlety z warzyw wszelakich, ciecierzyca czy niekonwencjonalne użycie fasoli nie tylko w zupie fasolowej były olśnieniem, choć pewnie dzisiaj trudno w to uwierzyć.

A kochana Puszka wyglądała kiedyś tak:

Czasy się zmieniły. Dziś jedno kliknięcie myszki daje nam wolność w każdym temacie. Łączy nas z ludźmi, którzy myślą podobnie. Burzy mury, które w moim nastoletnim życiu wydawały się nie do pokonania. Bariery kulturowe nie są już barierami a każdy nasz wybór możemy zweryfikować na milion różnych sposobów. To ogromny przywilej. Jeśli myślicie inaczej niż swoi równieśnicy i jesteście pewni swojej niekonwencjonalnej drogi życia – nie zmarnujcie tej szansy.

Dziś prezentuję Wam zapiekankę. To moje pierwsze popisowe danie, które zmodyfikowałam na swoje wegetariańskie potrzeby właśnie z “Kolekcji dobrej kuchni”. Proste, sycące, pyszne.

Skoro ja, mając kilkanaście lat i zero kulinarnego doświadczenia, rozkochałam w tej zapiekance niemal całą rodzinę – to musi byc ona smaczna, no nie ma siły! I choć słychać było nieśmiałe mruczenie, że “jakby boczku tam jeszcze…”, to tempo znikania zapiekanki w ich ustach nie pozostawiało wątpliwości. Smakowało 🙂

Składniki:
2 szklanki makaronu (najlepsze penne lub “świderki”)
10 pieczarek
kilka różyczek brokuła (to opcja, z której skorzystałam dzisiaj)
2 cebule
2 ząbki czosnku
około 200 g łyżki przecieru pomidorowego
pół łyżeczki oregano
pół łyżeczki bazylii
pół łyżeczki ostrej papryki
pół łyżeczki pieprzu (ja dodaję ziołowy)
sól
oliwa

  1. W lekko osolonej wodzie gotujemy makaron o minutę krócej, niż podaje instrukcja na opakowaniu. Ugotowany przerzucamy do lekko posmarowanego oliwą żaroodpornego naczynia.
  2. Na 2 łyżkach oliwy podsmażamy cebulę i czosnek. Jak będą gotowe, przekładamy do naczynia (w którym być może jest już ugotowany makaron, chyba że jeszcze się gotuje :)).
  3. Następnie na tę samą patelnię, na której podsmażyliśmy cebulę wrzucamy pokrojone pieczarki, lekko solimy i smażymy aż wyparuje z nich cała woda.
  4. Dodajemy do makaronu oraz cebuli. Wrzucamy również pokrojone różyczki brokuła – ja dodaję zawsze surowe, gdyż zmiękną one podczas zapiekania w piekarniku.
  5. Przygotowujemy sos: do przecieru pomidorowego dodajemy około 2/3 szklanki wody oraz wymienione przyprawy.
  6. Sos wlewamy do naczynia z makaronem i pozostałymi składnikami, mieszamy.
  7. Całą zapiekankę wkładamy do pieca nagrzanego do 180 stopni i zapiekamy około 20 minut.

Koszt to 10 zł, dwie dosyć duże porcje.
Smacznego 🙂